Było deszczowo,
W końcu jednak pojawiło słońce.
Nic już jednak nie było tak samo.
Woda nasyciła ziemię wsiąkając w osuwiska.
A wezbrana fala zmyła wszelkie złudzenia
Zmieniło się dosłownie wszystko.
Czasem jedno zdarzenie
rozwiązuje problem,
niekiedy jest źródłem
innych.
Jakże skrzy niebiański zwierzyniec;
Płonie księżyc w kolumnadach drzew.
Wśród nich leśnej łąki dziedziniec
I stworzenie, które czuje zew.
Te oczy tak łagodne niegdyś,
Szukają światła w gęstej czerni.
Przeklęte dusze… Gdzie błądzą dziś?
- Szczękę wypełnia wieniec cierni.
Nagle wyczuła ludzkie siedliska;
Tam biły serca do pożarcia!
Jakoż ta luna w szpary się wciska,
błyskają zęby w ceremonii zwarcia.
Trysnęła krew jak zdrój krynicy
Zachłannych pocałunków fale;
Jak owoc wybornej winnicy,
Pochłonęła w łapczywym szale.
Wielbiąc zdobycz, nim w mękach skona,
Zanim owa na zawsze zaśnie.
A nad wszystkim czuwa ikona;
Kończy żer, gdy robi się jaśniej.
Słonecznym różowym zaciekiem,
spłyneły bezkresne amaranty.
„Przecież ja wciąż jestem człowiekiem...”
- Echo z wieży grało kuranty.
Zbyt wcześnie obudzeni,
ze zdumieniem
spoglądamy na podszewkę dnia
i wierzch nocy.
Mówią, że
powtarzalność nie zachwyca...
Niech sobie inni śpią.
Zwycięzcy
przypisują sobie władzę
nad czasem.
Zazdrośni o własne slowa
i buchające parą sny.
Udało im się złowić
niezamierzony uśmiech,
Oczy i ramiona drżą.
Jest tak zimno,
nie sposób się sobą utulić.
Wilgoć i brzask poranka
biorą rzekę w posiadanie.
Dryfujemy w dal.
Grafika AI
I stała się wiosna.
Olśniewająca z wnikliwą słońca przejrzystością, migotliwą nieśmiałością w koronach drzew. Z powietrzem przetkanym feerią barw i dotkliwą tęsknotą, która w głowie się nie mieści. Pojawiającą się to tu, to tam. I całkiem z zaskoczenia. Zlewającą się nagle w fantasmagorie, w obłoki i zapachy z przeszłości. Płoni się, rumieni... Pełna drobnych zachwytów, niezwyczajnych parasolkowatych kształtów oraz z zatroskaniem młodych rodziców. Pewnego ranka wybucha za oknem kaskadami wonnej drobnicy. Znienacka niedościgniona, bez ostrzeżenia rozkwita całymi bukietami bzu. Aż słodko jest w ustach. Od wzruszenia brak lub nadmiar jest słowa. I skrzą się wszędzie skrzydlate uniesienia. Drży powietrze od snu ciepłego popołudnia. Wypełnia się brzękiem rozbudzonych owadów sprytnie uczepionych tych dni. Wydeptane ścieżki prężą się i odbiegają ku rozsianej w zagłębieniach wodzie. Tam dwa brzegi łączą się na moście. Z pluskiem wody spojrzenia podążają w dół. Gdzie wiją się srebrzyście wysadzane kamieniami serpentyny rzek. A w oddali leśne skrawki. Kosmyki mchu obejmują zazdrośnie pnie zdrowych i powalonych drzew. Porzucone przez burzę pokaleczone konary wyciągają ręce do chmur. Nagle wszystko staje się jasne. Zewsząd spełnienie. Zapach rządzy i trwogi.
Szaleńcy!
Już nikt nie zaprzeczy tej wiośnie. Wszędzie rozpięła wnyki i sidła pożądliwej zieleni. Zanosi się na deszcz...
Wyprowadzając myśli na spacer,
pokazuje sercu niezmierzone piękno;
Za oknem rozpierzchła się zima,
rosną wydmy ze śniegu,
na mroźnej pustyni
dmie i zawiewa wiatr.
Z obręczy nocy prześwituje świt:
każdego dnia wydłuża swe promienie.
Gdzieś niebieskie wyroki są łaskawsze;
Na bezchmurnym niebie toczy się słońce,
wzgórza pokrył sad
kwiatów pomarańczy.
Swiat się zaokrąglił,
gdzie wcześniej uwierał.
To wdzięczył się, to rozstrajał,
przenosił, zakorzeniał.
Kiedyś odtrącony,
czekał, aż powróci.
Nawet cofnąć się musiał,
nowy krok uczynić.
Przecierpieć i przetrawić,
gdy się błąd zrobiło.
W młodość powątpiewać,
w stare kłamstwa wierzyć.
Mamiony wizją czasu,
który jest przed nami.
Wreszcie zdumieć się,
że luskus to nie zawsze pieniądze,
ale bycie (z) kim chcesz być,
- możliwość wyboru.
Smętnie spoglądając w trumny otwarte wieka
martwemu zadano ostatnie pytania:
-Czy martwy się martwi równią pochyłą spadając w dół?
-Dlaczego przyszła nagła, niespodziewana śmierć?
-Cmentarzem i zmarzniętą ziemią na kość?
-Toną kwiatów – na co komu taki stos?
-Gdzie żywy ma pogrzebać swą rozpacz i złość?
-I że każdego czeka taki los?
Ani drgnęła mu powieka…
Dziś przepełniło się w sobie lato,
w przypływie żarzącego się słońca
przerosło ziemski ogród poświatą
i omdlało w błękicie bez końca.
Kulminacją ostatniej godziny
prześwietla wskroś wzburzone rośliny
strugami światła w mozajkach liści,
syte i płoche snem co się ziścił.
W potokach złota idzie nieznane,
dla nas niebo nie kończy się wcale,
arabeski różnorakich stworzeń,
i szumiących inkantacji płomień.
Łęgiem potokiem przeszytym,
doliną aż po gór szczyty,
włóczy za nami się słońce,
rozlewa złotem po łące.
Zmieniając szlaku zmartwienia
w pełne podziwu spojrzenia.
W uszach skrzydlate melodie,
zboże faluje łagodnie.
Najwyżej, na wzór stworzenia,
urosły młode marzenia,
gdyż ziarno w sercu złożone,
w najmilszą udaje się stronę.
Prostuje drogi do przejścia,
ścieżka się robi pewniejsza.
Gdy w trawie tykają świerszcze,
same pisują się wiersze.
wymaga czasu
a czasu szczęśliwym trafem
nie wygrasz na loterii
i nie znajdziesz po kieszeniach
nie zostawisz sobie
godziny ni dnia na później
na wypadek i w razie czego
ziarna wytchnienia
nie wyłuskasz z nadmiaru trosk
życie jest wszystkim
co tylko się uwagi domaga
umyka nie zaczeka
za to proces zdrowienia
wymaga spowolnienia
i zrozumienienia które
czai się w kącie szafy
wystrojone w najdroższe perfumy
i w suknię na jeden bal
oddychaj spokojnie
jakby z dna duszy
pewnie i przeponą
na nic czyjeś biadolenia
prośba i groźba
to na nic
gdy pole do popisu
leży odłogiem
a wola i chęci na miedzy
zdrowienie uczy cierpliwości
Bezwiersze to przestrzeń niczyja.
Bezgraniczne pustkowie,
Bezdroże i bezdrzewie.
To bezczas bez nas:
Dwoje ludzi, co się mija
Bezcelowo i bezpowrotnie.
Z beznamiętnym politowaniem,
I bez śladu zainteresowania.
Bez wyrazu w cudzymsłowie
I z wytrychem co się zowie
Bezcielesną tajemnicą.
na stęchłych mokradłach
mieszkała makabra
z wszystkich sobie drwiła
dobrze się bawiła
wygląd miała srogi
szpony zęby rogi
lękiem się żywiła
zwierzynę płoszyła
wystraszyła ptaki
żaby ryby raki
trzodzie dokuczała
śmiałków przepędzała
pogubiwszy drogi
brali za pas nogi
gdy wyła zdradliwie
oszczerstwa złośliwe
to kto żyw uciekał
prawdy nie dociekał
lecz była ulotna
ogonem świat zmiotła
ucieka bez końca
z zmartwychwstaniem słońca
za daleko to zaszło
i powrotu nie widać
równolegle w oddaleniu
wyrwani z korzeni
mogą zasiać się gdziekolwiek
wywędrować i osiąść
lub świadomie wyjechać
niczym wolni ludzie
ród bez ziemi
szukający dla siebie
nowego przymierza
skrawka nieba
który mogą pielęgnować
Gdy tylko zanurzę się w ciszy,
już mnie gdzieś wołają.
Gdy ziewam ukradkiem,
pytają, czy jeszcze jestem tu?
A duch mój bywa nieobecny
cztery ściany i sufit
to stanowczo za mało.
Od słowa do słowa
wymyka się ciszkiem,
z budynków wprost w rozległe przestrzenie:
gdzie tętnią i mienią się wody,
rozstaje i łączy się każda z dróg,
gdzie zachwyca święta geometria pól.
Z miękką falą odsłaniam horyzonty.
Dziś jest moim portem,
w którym nabieram sił
Jutro wybiorę nowy cel podróży.
Poczciwy nadbrzeżny gwar:
nawoływanie wodnego ptactwa
i napomnienie starych rybaków
by wystrzegać się toni,
złych ludzi i wzburzonych mórz...
Jakiż to absurd!
Nikt nie zatrzyma wiosny!
Zielenią się kurhany,
cmentarze pokrył bluszcz...
Własciwie,
to nie wiadomo,
jak to sie wszystko zaczęło?
Żyjemy we wspomnieniach,
które czesto przypominane
stają się prawdą.
Może każdy nosi w sobie
odłamek wielkiego zwierciadła?
Bo w jaki inny sposob wytłumaczyć
bezzasadny smutek i żal?
Właściwie nie wiadomo skąd się
te okruchy w nas wzięly.
Zamiast leczyć, kaleczą,
zamiast puszczać do siebie
radosne zajączki,
odpływamy w niepamięć.
Kiedy nikt nie patrzy
pisarz szuka słów nie bez znaczenia.
Rzadko pasują całkiem surowe.
Częściej wygładza je i porządkuje
zmieniając pomysł w płynny wyrażeń ciąg.
Wówczas postacie wrastają w miejsca
i wątki wydarzeń,
dzięki nim dostają swoje atrybuty:
- wystawne życie, stroje, i pokoje;
- lub proste i podłe jak żebraczy kij;
- mało kiedy rozpaloną nad czołem aureolę;
- zaś wyrzutkom autor przypina łatkę.
Od teraz ciągnie się za nimi widmo potępienia.
Gdyż krzywda, wina i kara, jak mówią,
to ciąg przyczynowo - skutkowy.
Mechanizm poruszający niebo i ziemię
- w turbinach mieli się mąka na chleb.
Tako rzekł rozum:
...już wszystko stracone,
odeszło w niepamięć
i wyschło na wiór...
...ukryta w ziemi
nadmorska rafa,
akant w kamieniu,
zastygły w skale
kopalniany stwór...
...rycerz, królewny
najdroższy skarb,
ciszą zarosłe,
mgłami osnute,
schody na bal...
Odparło serce:
...wszystko co zimą
zaklęciem uśpione,
prawdziwa obudzi pieśń:
z przychylnym wiatrem,
roztopów pluskiem,
w słońcu płomieni
łagodny deszcz...
nic się nie odzywać
nic nie reagować
wiedzą przecież lepiej
jak ma u nich być
siedzieć sobie cicho
na tej półce wspomnień
wzięty na pamiątkę
wprost z odległych stron
ze szczęśliwych nocy
zbyt gorących dni
świata odkrywaniem
przesiąknięty ił
wziąć go i przeczekać
czego tu się bać
prawdę czas wybroni
złudę zmieni w pył
co jest czego warte
o co trzeba dbać
kiedy życie mija
kamień będzie trwać
Chcę wierzyć, że dobrzy ludzie mają proste życie.
Pomalutku i skromnie toczy im się naprzód
po najbliższy horyzont,
gdzie kilka domów, a za nimi pola.
Ciągnie ich para koni,
omijając pętle węzłowatych ulic
i zdradliwe wyboje wielkich miast.
W rytm kopyt galopem do przodu mknie.
Czasem przewróci się
i tarza po zielonej łące
przenikając zapachem trawy.
Zimą parska na świeży śnieg.
Nie wadzą nikomu,
i zawsze śpią spokojnie
zawierzając bogom
swoje troski
i poczciwy los.
stoi jaki to banał
od nocy do rana
wzrok wlepił w jej okna
o wszystkim zapomniał
wpadł w nałóg patrzenia
nos z zimna sczerwieniał
pokrewny zmarzlinie
zakochał się w zimie
