Słowa

nicość jest bezsilna

 to słowa stwarzają

w siedem dni

sklepienie i lądy

stworzenie i nas

*

rozpętują burzę

i uciszą morze

podniosą ducha

 podsycą płomień

zakończą impas

*

przywołają obrazy

spłowiałych twarzy

bezcenne przezrocza

naręcza kwiatów

zza grobu łez

*

w oka mgnieniu 

przeniosą w odległe światy

luneta binokular 

komórka embrion

 planeta ziemia

istota życia

układy gwiazd

Anomalia

Na co komu 

ćmy spalone skrzydła

w szalonym tańcu,

w płomieniach świec?

Po co leśnej mrówce

bursztynowa komnata?

 Ciągłe dźwiganie kamienia;

przyciąganie, odpychanie

- mrówczy trud.

Może jedna lub dwie

podróże na szczyt sosny,

 bo dalej to gdzie?

Wszystko co się śni:

łąki i strumienie,

 porośnięte łuską konary drzew,

pulsujące życie w żyłkach liści,

wibrujący w słońcu ptasi śpiew

- miłośc do twórcy i tworzenia.

Otucha

Kiedy noc siłą złudzenia,

zasłoni świat chustą cienia

-spęta całunem zwątpienia...

-Zbudź się o mocy tworzenia!

*

-Mroku nie ma - to brak światła!

-Masz je piekłu wydrzeć z gardła! 

 -W lochu łez wskrzesić wizję ckliwą;

rozproszoną i lękliwą.

-Iskrę - w wewnętrznym zachwycie.

- Nadzieja ratuje życie.

Rys idealny

genialny architekt

scalał dusze rozbite

ręką swoją i cieśli

sieci mostów kreślił

mistrz w każdym wypadku

zmieniał się wedle świadków

nim ideę powtórzył

stary układ burzył

(28 Październik 2012)

 

Zgubione wiersze

Zbieram zbędne słowa,

Smakuje i mieszam.

Do serca przymierza 

je noc - srebrna sowa.

Pośród gwiazd płomieni,

Podzielę swą duszę:

Srogi wzrok jej skruszę

- By w sarni przemienić.