Tako rzekł rozum:
...już wszystko stracone,
odeszło w niepamięć
i wyschło na wiór...
...ukryta w ziemi
nadmorska rafa,
akant w kamieniu,
zastygły w skale
kopalniany stwór...
...rycerz, królewny
najdroższy skarb,
ciszą zarosłe,
mgłami osnute,
schody na bal...
Odparło serce:
...wszystko co zimą
zaklęciem uśpione,
prawdziwa obudzi pieśń:
z przychylnym wiatrem,
roztopów pluskiem,
w słońcu płomieni
łagodny deszcz...
nic się nie odzywać
nic nie reagować
wiedzą przecież lepiej
jak ma u nich być
siedzieć sobie cicho
na tej półce wspomnień
wzięty na pamiątkę
wprost z odległych stron
ze szczęśliwych nocy
zbyt gorących dni
świata odkrywaniem
przesiąknięty ił
wziąć go i przeczekać
czego tu się bać
prawdę czas wybroni
złudę zmieni w pył
co jest czego warte
o co trzeba dbać
kiedy życie mija
kamień będzie trwać
czeka nas wędrowanie
niezmiennie każdy dzień
innym niepodobny
*
wielokrotność chwili
wielorakość młodych liści
rozgarniamy brody mchu
pod palcami garby jamy
i śmieje się z nas zieleń
śmieje się z nas na przestrzał
jacy my mali w tej toni
*
pod stopami zachrzęścił chrust
i oddech dorównał krokom
nasze oczy przyciągnął głaz
poszukajmy żyjątek
w tym prastarym kamieniu
patrz w tym oto zagłębieniu
do snu zwinął się amonit dość okazały
żuk pokonał największą przeszkodę
w tym dniu
nad katedrami szumnych drzew
znajduję nowo odkryty porządek
*
kiedy noce spłowiały
jej cienie są krótsze i cieńsze
nawet niepogoda pisze o sobie wiersze
wszystko to na nic
upał czy chłody
gradacje różnic
kości niezgody
żale lamenty
obwód zamknięty
tomy uniesień
komediodramat
twarda jak kamień
nawet poemat
choćby najczulszy
nic jej nie wzruszy
i choćbyś płakał
czy śmiał się szczerze
na głowie stawał
lub wył jak zwierzę
zostanie trwale
podobna skale
