ŻĄDŁO

A kiedy słowo od znaczeń się roi. 

Od szeptu nagle unosi się w górę…

 Rani i piecze

jak żądło pszczele,

lepiej nie mówić zbyt wiele.

(6 lutego 2012)

Litery

Epilog wymienionych treści

jest lichy lub będzie ozdobą.

Wyrazy, które twórca pieścił

zdaje się przeżył całym sobą.

Litery, sylaby, wymowa

współzależność tworzą od razu.

 Żywe głoski  stwarzają słowa,

nieżywym jakby brak wyrazu.

Wciąż...

 

te same gwiazdy na niebie

którym się przyglądasz

te same noszą imiona

choć język bywa inny

te same słońce księżyc

po niebie toczą kręgi

te same chmury 

je zasłaniają

 pęcznieją i spadają

te same morskie wody

kołyszą się na wietrze

te same troski i tęsknoty

się ludziom przydarzają

radości i miłości

strach i ból

te same słowa 

mają znaczenie

te same istoty je odczuwają

spotykasz je wszędzie

pomimo różnic 

te same...

Słowa

nicość jest bezsilna

 to słowa stwarzają

w siedem dni

sklepienie i lądy

stworzenie i nas

*

rozpętują burzę

i uciszą morze

podniosą ducha

 podsycą płomień

zakończą impas

*

przywołają obrazy

spłowiałych twarzy

bezcenne przezrocza

naręcza kwiatów

zza grobu łez

*

w oka mgnieniu 

przeniosą w odległe światy

luneta binokular 

komórka embrion

 planeta ziemia

istota życia

układy gwiazd

Licentia poetica

 29 lisopad 2012,

(dedykowane wszelkim wierszopisom, 

w tym i własnej oto osobie ;)

Na niewinną stronicę,

Na białą, czterorogą...

Wołasz zbrojną konnicę,

Werble grzmiące trwogą.

Braknie tchu od tej jazdy,

Chmurny fresk toczy z pyska.

Oczy dam niczym gwiazdy,

Serce gorset uciska.

Gdyby wróg i obrońca

puścił wodze fantazji,

to nie byłoby końca

ciągu słownych perswazji.

Gdyż wszelkiej maści tchórzów

jakby ognia unikał.

Płodząc tomiszcza kurzu,

z których nic nie wynika.

System naczyń połączonych

najzwyczajniej nie znam ciebie

nie znamy się też wzajemnie

słowa gromadzą się we mnie

ich wartość weźmiesz do siebie

plon myśli - paradoks żniwa

przepełnia przepych tych zbiorów

złączonych czar mocą wzoru

-w których zawartość przepływa

Zgubione wiersze

Zbieram zbędne słowa,

Smakuje i mieszam.

Do serca przymierza 

je noc - srebrna sowa.

Pośród gwiazd płomieni,

Podzielę swą duszę:

Srogi wzrok jej skruszę

- By w sarni przemienić.