Ciekawość mnie
zżera od środka:
Jakie będzie jutro?
Spotkamy samotne,
wydeptane rozdroże,
czy całkiem przeciwnie
- zatarty szlak?
Wspinaczkę w górę,
przeprawy wpław.
Mówią... Trzeba mieć siłę iść dalej.
Za darowane słowo dziękować,
na szczęście, na dobry początek i na pożegnanie.
Jak wybrać jest najlepiej?
Pośród innych życia loterii
wyłowić los szczęśliwy?
Odpowiedz,
kiedy widziałeś,
przeżyłaś tak wiele:
Jak daleko trzeba iść,
by do czegoś dojść?
Cień schudł, lecz nie puścił korzeni,
już ślepy los w nieznane wzywał.
Przepięknej matrycy arszenik
- budzi niepokój, pierś rozrywa.
Wybierać zwykł trakty poboczne:
przygodne życiu, wiatrem chrome.
Z bliska wizje są niewidoczne,
z dala jasną przybiorą formę.
Idzie, rzeka wije się nisko,
gdzie ciepły dom, przyjazne progi
szuka, zostawia wszędzie wszystko
na ziemskim szlaku, ludzkiej drogi.
niezmiennie co dnia
od wschodu
wyłania się słońce
zastyga najwyżej
chwilę lub dwie
by potem stopniowo
opadać w cień
dziecko staruszek
głupiec myśliciel
ofiara myśliwy
święty i przestępca
wieczni kochankowie
od zawsze rozdzieleni
porównują się ze sobą
spalają się stapiają
przyglądają gwiazdom
zapadają w sen
własną drogę odzyskać
wspólne wędrowanie
wędrowanie nas zbilża
już nam niedaleko
do siebie
już za parę chwil
się tam dostaniemy
tylko trzeba się zmęczyć
codziennie milę lub dwie
najlepsza wersja siebie
już tam na nas czeka
i będziemy żyć
dla siebie
długo i szczęśliwie
do tego obrazu
śmieją się nam oczy
rosną ramiona
ku baldachimom z liści
gdzie skrzydeł trzepotanie
o ptasiej godzinie
zielony tunel
migotanie
czeka nas wędrowanie
niezmiennie każdy dzień
innym niepodobny
*
wielokrotność chwili
wielorakość młodych liści
rozgarniamy brody mchu
pod palcami garby jamy
i śmieje się z nas zieleń
śmieje się z nas na przestrzał
jacy my mali w tej toni
*
pod stopami zachrzęścił chrust
i oddech dorównał krokom
nasze oczy przyciągnął głaz
poszukajmy żyjątek
w tym prastarym kamieniu
patrz w tym oto zagłębieniu
do snu zwinął się amonit dość okazały
żuk pokonał największą przeszkodę
w tym dniu
nad katedrami szumnych drzew
znajduję nowo odkryty porządek
*
kiedy noce spłowiały
jej cienie są krótsze i cieńsze
nawet niepogoda pisze o sobie wiersze
Na co komu
ćmy spalone skrzydła
w szalonym tańcu,
w płomieniach świec?
Po co leśnej mrówce
bursztynowa komnata?
Ciągłe dźwiganie kamienia;
przyciąganie, odpychanie
- mrówczy trud.
Może jedna lub dwie
podróże na szczyt sosny,
bo dalej to gdzie?
Wszystko co się śni:
łąki i strumienie,
porośnięte łuską konary drzew,
pulsujące życie w żyłkach liści,
wibrujący w słońcu ptasi śpiew
- miłośc do twórcy i tworzenia.
