Było deszczowo,
W końcu jednak pojawiło słońce.
Nic już jednak nie było tak samo.
Woda nasyciła ziemię wsiąkając w osuwiska.
A wezbrana fala zmyła wszelkie złudzenia
Zmieniło się dosłownie wszystko.
Czasem jedno zdarzenie
rozwiązuje problem,
niekiedy jest źródłem
innych.
Prawdziwy poeta codziennie płodzi choćby jeden wiersz.
Już po mnie!
Nie dla mnie liryczne podwoje.
Gdzie mi tam?
Od polotu i finezji są inni.
Nie tworzę misternych konstrukcji.
Nie moja Sagrada Familia, czy Notre Dame...
Słowa grzęzną pod powieką w postaci łez.
Strzępków wspomnień,
zaniechanych promptów,
i niespełnionych nadziei.
Sypię głowę popiołem.
Zbrakło fachowców,
budowa stoi.
***
barwne refleksy
swobodnie kwitnie łąka
pod okiem słońca
***
wespół wiły się
razem do góry pięły
leśne jeżyny
***
chrust pod stopami
suchy szelest i trzaski
szukanie grzybów
***
zasnute niebo
deszcz przenika horyzont
rozmywa płoty
***
* Obrazy chatgpt.com
W zakamarkach puszczy istne
dziwowiska;
Splątane korzenie, bluszcze, rozlewiska,
W zielonych rozłogach rozchodzi się śpiew:
to bagiennych furkadeł, pieśń stuletnich drzew.
Brak światła zwabił strzygę do
leśnych komnat;
W górze, czy w dole, szkarada
bystra, lotna.
Już skronią rozchyla zawiązki
widłaków,
Już oczy jej płoną szczebiotem
pisklaków.
Lecz widmo niezdolne uciszyć
łaknienia;
Wyschło źródełko, daremne kłów
żądlenia.
Szczwana leśna bestia czuje wieczny
chłód,
Nie będzie tu cicho – widziadło
trawi głód.
Zbyt wcześnie obudzeni,
ze zdumieniem
spoglądamy na podszewkę dnia
i wierzch nocy.
Mówią, że
powtarzalność nie zachwyca...
Niech sobie inni śpią.
Zwycięzcy
przypisują sobie władzę
nad czasem.
Zazdrośni o własne slowa
i buchające parą sny.
Udało im się złowić
niezamierzony uśmiech,
Oczy i ramiona drżą.
Jest tak zimno,
nie sposób się sobą utulić.
Wilgoć i brzask poranka
biorą rzekę w posiadanie.
Dryfujemy w dal.
Grafika AI
I stała się wiosna.
Olśniewająca z wnikliwą słońca przejrzystością, migotliwą nieśmiałością w koronach drzew. Z powietrzem przetkanym feerią barw i dotkliwą tęsknotą, która w głowie się nie mieści. Pojawiającą się to tu, to tam. I całkiem z zaskoczenia. Zlewającą się nagle w fantasmagorie, w obłoki i zapachy z przeszłości. Płoni się, rumieni... Pełna drobnych zachwytów, niezwyczajnych parasolkowatych kształtów oraz z zatroskaniem młodych rodziców. Pewnego ranka wybucha za oknem kaskadami wonnej drobnicy. Znienacka niedościgniona, bez ostrzeżenia rozkwita całymi bukietami bzu. Aż słodko jest w ustach. Od wzruszenia brak lub nadmiar jest słowa. I skrzą się wszędzie skrzydlate uniesienia. Drży powietrze od snu ciepłego popołudnia. Wypełnia się brzękiem rozbudzonych owadów sprytnie uczepionych tych dni. Wydeptane ścieżki prężą się i odbiegają ku rozsianej w zagłębieniach wodzie. Tam dwa brzegi łączą się na moście. Z pluskiem wody spojrzenia podążają w dół. Gdzie wiją się srebrzyście wysadzane kamieniami serpentyny rzek. A w oddali leśne skrawki. Kosmyki mchu obejmują zazdrośnie pnie zdrowych i powalonych drzew. Porzucone przez burzę pokaleczone konary wyciągają ręce do chmur. Nagle wszystko staje się jasne. Zewsząd spełnienie. Zapach rządzy i trwogi.
Szaleńcy!
Już nikt nie zaprzeczy tej wiośnie. Wszędzie rozpięła wnyki i sidła pożądliwej zieleni. Zanosi się na deszcz...
Wyprowadzając myśli na spacer,
pokazuje sercu niezmierzone piękno;
Za oknem rozpierzchła się zima,
rosną wydmy ze śniegu,
na mroźnej pustyni
dmie i zawiewa wiatr.
Z obręczy nocy prześwituje świt:
każdego dnia wydłuża swe promienie.
Gdzieś niebieskie wyroki są łaskawsze;
Na bezchmurnym niebie toczy się słońce,
wzgórza pokrył sad
kwiatów pomarańczy.
Swiat się zaokrąglił,
gdzie wcześniej uwierał.
To wdzięczył się, to rozstrajał,
przenosił, zakorzeniał.
Kiedyś odtrącony,
czekał, aż powróci.
Nawet cofnąć się musiał,
nowy krok uczynić.
Przecierpieć i przetrawić,
gdy się błąd zrobiło.
W młodość powątpiewać,
w stare kłamstwa wierzyć.
Mamiony wizją czasu,
który jest przed nami.
Wreszcie zdumieć się,
że luskus to nie zawsze pieniądze,
ale bycie (z) kim chcesz być,
- możliwość wyboru.
***
wspomnienie lata
nowe piegi na skórze
motyl na dłoni
***
zielone wojsko
musztra na rozkaz wiatru
aż po horyzont
***
mieć cię przy sobie
na wyciągnięcie ręki
dojrzały pomidor
***
jak polne kwiaty
kolor wpleciony w kłosy
okruchy lata
Łęgiem potokiem przeszytym,
doliną aż po gór szczyty,
włóczy za nami się słońce,
rozlewa złotem po łące.
Zmieniając szlaku zmartwienia
w pełne podziwu spojrzenia.
W uszach skrzydlate melodie,
zboże faluje łagodnie.
Najwyżej, na wzór stworzenia,
urosły młode marzenia,
gdyż ziarno w sercu złożone,
w najmilszą udaje się stronę.
Prostuje drogi do przejścia,
ścieżka się robi pewniejsza.
Gdy w trawie tykają świerszcze,
same pisują się wiersze.
Gdy się niebo przepierzało,
ukrop zdawał się już chłodnieć
babie lato nas związało,
zaplątało w sieć okrutnie.
Lśniącą przędzą porządliwie,
głaszcząc skórę pieszczotliwie .
Jak pozbierać nikłe nitki,
gdy się tworzą nowe witki?
Nęcą zmysły, plączą mowę,
zatrzymują nas przy sobie.
Już nie wierzę w rozplątanie
pożegnanie i rozstanie.
Dzień w dzień ziemia drży od rosy
pełne ziarna są już kłosy.
Ptaki kwilą o odlotach,
a my zostajemy w splotach.
Zakochani, zapatrzeni,
zasłuchani w łąk brzęczenie,
srebrną nicią otuleni,
w falach kwiatów zatopieni.
wymaga czasu
a czasu szczęśliwym trafem
nie wygrasz na loterii
i nie znajdziesz po kieszeniach
nie zostawisz sobie
godziny ni dnia na później
na wypadek i w razie czego
ziarna wytchnienia
nie wyłuskasz z nadmiaru trosk
życie jest wszystkim
co tylko się uwagi domaga
umyka nie zaczeka
za to proces zdrowienia
wymaga spowolnienia
i zrozumienienia które
czai się w kącie szafy
wystrojone w najdroższe perfumy
i w suknię na jeden bal
oddychaj spokojnie
jakby z dna duszy
pewnie i przeponą
na nic czyjeś biadolenia
prośba i groźba
to na nic
gdy pole do popisu
leży odłogiem
a wola i chęci na miedzy
zdrowienie uczy cierpliwości
Bezwiersze to przestrzeń niczyja.
Bezgraniczne pustkowie,
Bezdroże i bezdrzewie.
To bezczas bez nas:
Dwoje ludzi, co się mija
Bezcelowo i bezpowrotnie.
Z beznamiętnym politowaniem,
I bez śladu zainteresowania.
Bez wyrazu w cudzymsłowie
I z wytrychem co się zowie
Bezcielesną tajemnicą.
na stęchłych mokradłach
mieszkała makabra
z wszystkich sobie drwiła
dobrze się bawiła
wygląd miała srogi
szpony zęby rogi
lękiem się żywiła
zwierzynę płoszyła
wystraszyła ptaki
żaby ryby raki
trzodzie dokuczała
śmiałków przepędzała
pogubiwszy drogi
brali za pas nogi
gdy wyła zdradliwie
oszczerstwa złośliwe
to kto żyw uciekał
prawdy nie dociekał
lecz była ulotna
ogonem świat zmiotła
ucieka bez końca
z zmartwychwstaniem słońca
za daleko to zaszło
i powrotu nie widać
równolegle w oddaleniu
wyrwani z korzeni
mogą zasiać się gdziekolwiek
wywędrować i osiąść
lub świadomie wyjechać
niczym wolni ludzie
ród bez ziemi
szukający dla siebie
nowego przymierza
skrawka nieba
który mogą pielęgnować
***
w siebie wtuleni
krajobraz przebytych chwil
wspólny widnokrąg
***
wolne wzrastanie
zieleniące się liście
zmysły i słowa
***
roszczebiotanie
powracających pytań
i odpowiedzi
***
na skraju lasu
roztańczyło się słońce
rozbiegły drogi
***
tęsknota zbliża
śle i spaja spojrzenia
przemienia w uśmiech
***
