Urosło miasto
wycelowane w niebo wieżowce
dźwigają niebo.
***
***
Parada dźwięków.
Od punktu A do B gwar
- rozmowy i klaksony.
***
***
Barwne kałuże
płyną klomby wzdłuż ulic
liściaste cienie.
***
Pojedyńczy trel.
Przez niewyspane zorze
przedziera się dzień.
***
Prognoza na dziś:
Chmurom na horyzoncie
iskrzą się brzuchy.
***
Na pożegnanie
ukradkiem splecionym dłoniom
zakwitła łąka.
od zawsze był czas
muzyka ciemności
w ciemności był punkt
świetlana przybłęda
skręcona w spiralę
wpędzona w ruch
by spotkać się tu
w rozwidleniu ulic
puls w szybach metra
nieznane twarze
mknie życia sen
senne miraże
od zawsze był czas
muzyka ciemności
w ciemności był punkt
świetlana przybłęda
Jak to możliwe,
że dłonie masz ciepłe,
a inni drżą pod uściskiem dnia?
Przystajesz w zadumie
zastyga ci brew…
Dlaczego w twych oczach
przegląda się niebo?
W twych ustach
żyją rośliny, tętnią ulice,
ktoś na swej drodze zostawia ślad.
Miasto spływa strumieniami gwiazd,
a księżyc zagląda w kałuże
swym blaskiem płoszy
wątłe dzwonki latarni.
Uderza serce, oddycha ziemia,
usypia znany nam świat...
Co przyniesie świt?
Co przyniesie czas?
W spopielałych miastach kwitną latarnie;
Pętlami wiążą duszne zakamarki.
W setnym, okiennym, rozświetlonym ziarnie
W wieczornym znużeniu więdną zegarki.
Wyczesze z włosów wyszeptane łąki;
Od drżącej rosy brzemienny poranek.
W kłosach ukryte rubinowe pąki,
W błękitnym lustrze odbity rumianek.
(24 lutego 2010)
W zwierciadłach miast roziskrzonych,
W plątaninach ludzkich myśli.Zasnął rój dusz strapiony,Ciekawe - co mu się przyśni?Już czas by wrócić na łąkiw brzemienny rosą poranek.Znaleźć w kłosach maków pąki,Wpatrzony w słońce rumianek.
