przychodzą nagie
gładkie różowe i zmarznięte
jak bezpióre pisklęta
z otwartymi szeroko dziobkami
głodnymi ze zdziwienia oczami
połykają czas
i przestrzenie ze szkła
nim własne gniazdo
potwierdzi znany im szlak
"Bluszczem ku oknom
Kwiatem w samotność
Poszumem traw
Drzewem co stoi
Uspokojeniem
Wśród tylu spraw[...]"
(Pamiętajcie o ogrodach - Jonasz Kofta)
Zaszedł raz ślimak w ślepy zaułek.
Stoczył się nisko, zakręcił w sobie
i wnętrze muszli tworzy jak umie:
-”Nie wyjdę z matni - błędu nie zrobię!”
„Stopa wilgotna – pośliznę, złamię;
Srebrzystą ścieżkę upał podpali.
Bezcenne rogi złożę w sezamie!
W szczęśliwym świecie - w świecie analiz”.
(wrzesień 2011)
czeka nas wędrowanie
niezmiennie każdy dzień
innym niepodobny
*
wielokrotność chwili
wielorakość młodych liści
rozgarniamy brody mchu
pod palcami garby jamy
i śmieje się z nas zieleń
śmieje się z nas na przestrzał
jacy my mali w tej toni
*
pod stopami zachrzęścił chrust
i oddech dorównał krokom
nasze oczy przyciągnął głaz
poszukajmy żyjątek
w tym prastarym kamieniu
patrz w tym oto zagłębieniu
do snu zwinął się amonit dość okazały
żuk pokonał największą przeszkodę
w tym dniu
nad katedrami szumnych drzew
znajduję nowo odkryty porządek
*
kiedy noce spłowiały
jej cienie są krótsze i cieńsze
nawet niepogoda pisze o sobie wiersze
Na co komu
ćmy spalone skrzydła
w szalonym tańcu,
w płomieniach świec?
Po co leśnej mrówce
bursztynowa komnata?
Ciągłe dźwiganie kamienia;
przyciąganie, odpychanie
- mrówczy trud.
Może jedna lub dwie
podróże na szczyt sosny,
bo dalej to gdzie?
Wszystko co się śni:
łąki i strumienie,
porośnięte łuską konary drzew,
pulsujące życie w żyłkach liści,
wibrujący w słońcu ptasi śpiew
- miłośc do twórcy i tworzenia.
wszystko to na nic
upał czy chłody
gradacje różnic
kości niezgody
żale lamenty
obwód zamknięty
tomy uniesień
komediodramat
twarda jak kamień
nawet poemat
choćby najczulszy
nic jej nie wzruszy
i choćbyś płakał
czy śmiał się szczerze
na głowie stawał
lub wył jak zwierzę
zostanie trwale
podobna skale
W owych czasach owce
rozumu nabrały.
Wcześniej rzadko stadnie
wspólnie rozmyślały,
nic nie planowały...
Skutkiem zrozumienia
wilczego pragnienia
instynktu przemocy
pod osłoną nocy,
fortel rozpoznały.
Maski pospadały!
Basior w potrzask złapany,
kluczył, ślady zacierał
i udawał ofiarę
w swej agresji nad miarę.
-Przecież to są szykany!
-Byłem atakowany!
-wytłumaczyć chciał wybieg.
-Wiem, zbłądziłem, jakkolwiek...
-Broniłem stada mego!
-Musiałem bronić swego!
Spuścił wilk łeb skruszony:
-Ja... pod złego namową...
-z pułapki chciał wyjść...z głową
śpią w ramionach drzew
zastygła nadzieja
nieśmiało
niczym płochliwe zwierzę
umyka w promieniach słońca
Smakuje i mieszam.
Do serca przymierza
je noc - srebrna sowa.
Pośród gwiazd płomieni,
Podzielę swą duszę:
Srogi wzrok jej skruszę
- By w sarni przemienić.
Tren dla myszy
W najdalszym zakątku
zacisznej piwnicy
spoczęło truchełko myszy.
Nikt nawet nie spostrzegł,
nikt się nie spodziewał,
nie uronił łzy,
Requiem nie zaśpiewał…
Jak żyła - tak też zmarła,
bez przerwy się bała.
Bezwiednie mysi żywot
w ramiona pułapki oddała.
(24 kwietnia 2013)
