Prawdziwy poeta codziennie płodzi choćby jeden wiersz.
Już po mnie!
Nie dla mnie liryczne podwoje.
Gdzie mi tam?
Od polotu i finezji są inni.
Nie tworzę misternych konstrukcji.
Nie moja Sagrada Familia, czy Notre Dame...
Słowa grzęzną pod powieką w postaci łez.
Strzępków wspomnień,
zaniechanych promptów,
i niespełnionych nadziei.
Sypię głowę popiołem.
Zbrakło fachowców,
budowa stoi.
mówią że
jeśli patrzysz
na coś wystarczająco długo
owa rzecz
zasiedli twe serce
gdy nie umiemy rozmawiać
i słowa przynoszą nam zamęt
popatrzmy na siebie
po prostu
Mówią sobie, a jakby nie mówili.
Kuszą dźwiękiem, smakiem słów, kolorami.
Wyprawiają złote runo wsze chwili.
Śmieją się - ich chocholi taniec mami.
- Stój! Zaczekaj! Nic z tego nie rozumiem!
- Czegoś pragną, coś chcą... Cię przywołali...
Jak tu przejść do meritum swym rozumem?
Mierzą bezmiar, prawie całość przebadali,
niemal wszystko już poznali
-całą wiedzę - za wyjątkiem siebie...
