Prawdziwy poeta codziennie płodzi choćby jeden wiersz.
Już po mnie!
Nie dla mnie liryczne podwoje.
Gdzie mi tam?
Od polotu i finezji są inni.
Nie tworzę misternych konstrukcji.
Nie moja Sagrada Familia, czy Notre Dame...
Słowa grzęzną pod powieką w postaci łez.
Strzępków wspomnień,
zaniechanych promptów,
i niespełnionych nadziei.
Sypię głowę popiołem.
Zbrakło fachowców,
budowa stoi.
***
barwne refleksy
swobodnie kwitnie łąka
pod okiem słońca
***
wespół wiły się
razem do góry pięły
leśne jeżyny
***
chrust pod stopami
suchy szelest i trzaski
szukanie grzybów
***
zasnute niebo
deszcz przenika horyzont
rozmywa płoty
***
* Obrazy chatgpt.com
Jakże skrzy niebiański zwierzyniec;
Płonie księżyc w kolumnadach drzew.
Wśród nich leśnej łąki dziedziniec
I stworzenie, które czuje zew.
Te oczy tak łagodne niegdyś,
Szukają światła w gęstej czerni.
Przeklęte dusze… Gdzie błądzą dziś?
- Szczękę wypełnia wieniec cierni.
Nagle wyczuła ludzkie siedliska;
Tam biły serca do pożarcia!
Jakoż ta luna w szpary się wciska,
błyskają zęby w ceremonii zwarcia.
Trysnęła krew jak zdrój krynicy
Zachłannych pocałunków fale;
Jak owoc wybornej winnicy,
Pochłonęła w łapczywym szale.
Wielbiąc zdobycz, nim w mękach skona,
Zanim owa na zawsze zaśnie.
A nad wszystkim czuwa ikona;
Kończy żer, gdy robi się jaśniej.
Słonecznym różowym zaciekiem,
spłyneły bezkresne amaranty.
„Przecież ja wciąż jestem człowiekiem...”
- Echo z wieży grało kuranty.
W zakamarkach puszczy istne
dziwowiska;
Splątane korzenie, bluszcze, rozlewiska,
W zielonych rozłogach rozchodzi się śpiew:
to bagiennych furkadeł, pieśń stuletnich drzew.
Brak światła zwabił strzygę do
leśnych komnat;
W górze, czy w dole, szkarada
bystra, lotna.
Już skronią rozchyla zawiązki
widłaków,
Już oczy jej płoną szczebiotem
pisklaków.
Lecz widmo niezdolne uciszyć
łaknienia;
Wyschło źródełko, daremne kłów
żądlenia.
Szczwana leśna bestia czuje wieczny
chłód,
Nie będzie tu cicho – widziadło
trawi głód.
Kto zatrzymał w pośpiechu,
w środku trasy, no kto wie?
Jaka była przyczyna,
że zostawił w półsłowie?
Omdlałą od upałów
na brzegu trawnika.
Porzuconą jakby wpół drogi,
teraz leży i czeka...
A przystanek się dłuży...
Powój zdobywa mury,
słońce snuje się w niebie,
przeciągają się chmury.
Przychodzisz,
z wyczekiwaniem zielnych kreacji,
bezgranicznych, niebotycznych migracji,
drżeniem dzwonków traw...
Wabiona srebrnym obliczem księżyca,
zapachem bzu, lip i akacji...
I nie wiadomo czy to skra ogniska,
czy to świetlik swą latarnią błyska,
prowadząc krętą ścieżką w las
- odnaleźć tajemnicę kwiatu.
Zlęknione serce, jak ptak w sidłach, piersi uciska,
w pogoni za nieznanym, bezpowrotnie gubi siebie.
Zbyt wcześnie obudzeni,
ze zdumieniem
spoglądamy na podszewkę dnia
i wierzch nocy.
Mówią, że
powtarzalność nie zachwyca...
Niech sobie inni śpią.
Zwycięzcy
przypisują sobie władzę
nad czasem.
Zazdrośni o własne slowa
i buchające parą sny.
Udało im się złowić
niezamierzony uśmiech,
Oczy i ramiona drżą.
Jest tak zimno,
nie sposób się sobą utulić.
Wilgoć i brzask poranka
biorą rzekę w posiadanie.
Dryfujemy w dal.
Grafika AI
