Było deszczowo,
W końcu jednak pojawiło słońce.
Nic już jednak nie było tak samo.
Woda nasyciła ziemię wsiąkając w osuwiska.
A wezbrana fala zmyła wszelkie złudzenia
Zmieniło się dosłownie wszystko.
Czasem jedno zdarzenie
rozwiązuje problem,
niekiedy jest źródłem
innych.
Prawdziwy poeta codziennie płodzi choćby jeden wiersz.
Już po mnie!
Nie dla mnie liryczne podwoje.
Gdzie mi tam?
Od polotu i finezji są inni.
Nie tworzę misternych konstrukcji.
Nie moja Sagrada Familia, czy Notre Dame...
Słowa grzęzną pod powieką w postaci łez.
Strzępków wspomnień,
zaniechanych promptów,
i niespełnionych nadziei.
Sypię głowę popiołem.
Zbrakło fachowców,
budowa stoi.
***
barwne refleksy
swobodnie kwitnie łąka
pod okiem słońca
***
wespół wiły się
razem do góry pięły
leśne jeżyny
***
chrust pod stopami
suchy szelest i trzaski
szukanie grzybów
***
zasnute niebo
deszcz przenika horyzont
rozmywa płoty
***
* Obrazy chatgpt.com
Jakże skrzy niebiański zwierzyniec;
Płonie księżyc w kolumnadach drzew.
Wśród nich leśnej łąki dziedziniec
I stworzenie, które czuje zew.
Te oczy tak łagodne niegdyś,
Szukają światła w gęstej czerni.
Przeklęte dusze… Gdzie błądzą dziś?
- Szczękę wypełnia wieniec cierni.
Nagle wyczuła ludzkie siedliska;
Tam biły serca do pożarcia!
Jakoż ta luna w szpary się wciska,
błyskają zęby w ceremonii zwarcia.
Trysnęła krew jak zdrój krynicy
Zachłannych pocałunków fale;
Jak owoc wybornej winnicy,
Pochłonęła w łapczywym szale.
Wielbiąc zdobycz, nim w mękach skona,
Zanim owa na zawsze zaśnie.
A nad wszystkim czuwa ikona;
Kończy żer, gdy robi się jaśniej.
Słonecznym różowym zaciekiem,
spłyneły bezkresne amaranty.
„Przecież ja wciąż jestem człowiekiem...”
- Echo z wieży grało kuranty.
W zakamarkach puszczy istne
dziwowiska;
Splątane korzenie, bluszcze, rozlewiska,
W zielonych rozłogach rozchodzi się śpiew:
to bagiennych furkadeł, pieśń stuletnich drzew.
Brak światła zwabił strzygę do
leśnych komnat;
W górze, czy w dole, szkarada
bystra, lotna.
Już skronią rozchyla zawiązki
widłaków,
Już oczy jej płoną szczebiotem
pisklaków.
Lecz widmo niezdolne uciszyć
łaknienia;
Wyschło źródełko, daremne kłów
żądlenia.
Szczwana leśna bestia czuje wieczny
chłód,
Nie będzie tu cicho – widziadło
trawi głód.
Kto zatrzymał w pośpiechu,
w środku trasy, no kto wie?
Jaka była przyczyna,
że zostawił w półsłowie?
Omdlałą od upałów
na brzegu trawnika.
Porzuconą jakby wpół drogi,
teraz leży i czeka...
A przystanek się dłuży...
Powój zdobywa mury,
słońce snuje się w niebie,
przeciągają się chmury.
Przychodzisz,
z wyczekiwaniem zielnych kreacji,
bezgranicznych, niebotycznych migracji,
drżeniem dzwonków traw...
Wabiona srebrnym obliczem księżyca,
zapachem bzu, lip i akacji...
I nie wiadomo czy to skra ogniska,
czy to świetlik swą latarnią błyska,
prowadząc krętą ścieżką w las
- odnaleźć tajemnicę kwiatu.
Zlęknione serce, jak ptak w sidłach, piersi uciska,
w pogoni za nieznanym, bezpowrotnie gubi siebie.
