Zbyt wcześnie obudzeni,
ze zdumieniem
spoglądamy na podszewkę dnia
i wierzch nocy.
Mówią, że
powtarzalność nie zachwyca...
Niech sobie inni śpią.
Zwycięzcy
przypisują sobie władzę
nad czasem.
Zazdrośni o własne slowa
i buchające parą sny.
Udało im się złowić
niezamierzony uśmiech,
Oczy i ramiona drżą.
Jest tak zimno,
nie sposób się sobą utulić.
Wilgoć i brzask poranka
biorą rzekę w posiadanie.
Dryfujemy w dal.
Grafika AI
Na jasne do tej pory niebo wpłynęła nagle armada chmur. Widać było jak gęstniały przesuwając się nad stuletnim lasem, zasłsaniając większą część nieba. Wraz z chmurami stężały wcześniej spokój majowego popołudnia zmieniał się w gorączkę i wyścig z czasem. Odruchowo ptaki cichły, a leśny zwierzyniec leciał i biegł do swoich siedlisk, gniazd i nor. Ciemny granat olbrzymich błyskających od spodu chmur przesuwał zachodni wiatr w stronę pogórza.
Zrazu lunęło. Na pola i lasy posypał się deszcz, później grad. Gałęzie drzew miotały się w rozpaczy i biły to w jedną, to w drugą stronę. A pioruny biły na oślep pośród narastających fal.
Dąbrówka przeczuwając co się święci, nie opuszczała tego dnia swego domostwa nawet za płot. We wszelkich czynnościach gospodarczych towarzyszył jej niedźwiedzi chowaniec, który wabił się Misiek. Misiek patrzał bezkrytycznie na Dąbrówkę i podążał za nią krok w krok. Odkąd dziewczyna przygarnęła osieroconego niedźwiadka, minął już piąty rok. Wyrósł na potężne zwierzę, a rozmiar postury; w tym łapy zakończone pazurami i paszcza wypełniona ostrymi zębami, skutecznie studziły zapędy zarówno miejscowych, jak i przejezdnych. Wprawdzie obejście Dąbrówki powiększyło się od tamtego czasu o dojną kozę i stadko kaczek ochoczo pluskających się w powstałej po deszczu kałuży, to Dąbrówka nadal mieszkała sama.
Głośny huk sprawił iż zerwała się z krzesła od zaczętej niedawno robótki i pobiegła wyjrzeć przez kraciaste okno. Piorun spadł na ruiny, gdzie od dłuższego czasu pomieszkiwał guślarz Sędziwuj. Silne wyładowanie zatrząsło ziemią, a potężny grzmot rozniósł się po okolicy. I nagle tak prędko jak się burza zaczęła, tak też się skończyła
Właściwie to było już po burzy. Ubrała się tedy cieplej i udała w drogę ku górze, na którym bielały ruiny zamczyska, sprawdzić, co z Sędziwojem.
Zdjęcia wygenerowane AI
żywa świątynia
w swoje ramiona wzięła
sklepienie nieba
***
nieznany siewca
zasiewa wolę życia
w żyznych ustroniach
***
uśpione ziarno
ukryte wewnątrz ziemi
urosło w siłę
***
przez skrzyżowanie
w poprzek jezdni szły gęsi
zwielokrotnione
***
na górskich grzbietach
deszcz i słońca obręcze
uwiły tęczę
I stała się wiosna.
Olśniewająca z wnikliwą słońca przejrzystością, migotliwą nieśmiałością w koronach drzew. Z powietrzem przetkanym feerią barw i dotkliwą tęsknotą, która w głowie się nie mieści. Pojawiającą się to tu, to tam. I całkiem z zaskoczenia. Zlewającą się nagle w fantasmagorie, w obłoki i zapachy z przeszłości. Płoni się, rumieni... Pełna drobnych zachwytów, niezwyczajnych parasolkowatych kształtów oraz z zatroskaniem młodych rodziców. Pewnego ranka wybucha za oknem kaskadami wonnej drobnicy. Znienacka niedościgniona, bez ostrzeżenia rozkwita całymi bukietami bzu. Aż słodko jest w ustach. Od wzruszenia brak lub nadmiar jest słowa. I skrzą się wszędzie skrzydlate uniesienia. Drży powietrze od snu ciepłego popołudnia. Wypełnia się brzękiem rozbudzonych owadów sprytnie uczepionych tych dni. Wydeptane ścieżki prężą się i odbiegają ku rozsianej w zagłębieniach wodzie. Tam dwa brzegi łączą się na moście. Z pluskiem wody spojrzenia podążają w dół. Gdzie wiją się srebrzyście wysadzane kamieniami serpentyny rzek. A w oddali leśne skrawki. Kosmyki mchu obejmują zazdrośnie pnie zdrowych i powalonych drzew. Porzucone przez burzę pokaleczone konary wyciągają ręce do chmur. Nagle wszystko staje się jasne. Zewsząd spełnienie. Zapach rządzy i trwogi.
Szaleńcy!
Już nikt nie zaprzeczy tej wiośnie. Wszędzie rozpięła wnyki i sidła pożądliwej zieleni. Zanosi się na deszcz...
Ktoś miał lub umiał zbyt wiele,
inny mu tego pozazdrościł.
Kiedy trzeba było się ułożyć,
wyzwał od głupców,
zapominając przy tym jak
porywczy potrafił być ktoś...
Na to pierwszy obraził się na Amen,
nie chciał już słuchać,
bo takie było jego prawo
i miał wszystkiego serdecznie dość.
***
W zasadzie tego dnia było chłodno,
to był wtorek lub czyjaś środa.
Słońce nie zdołało rozgrzać atmosfery,
już niebo przeciął z hukiem samolot na pół.
Gdzieś zaśpiewał kos do porannej kawy,
a sierpówka zaniosła słomkę do gniazda.
W oddali i z bliska zielenił się las.
Formowały się arterie mrówczego miasta
i sąsiedzkie życie w przedogródkach.
Z cicha na drzewach pękały pąki
i wodę na rzece głaskał wiatr...
A drobne kwiaty...
Były jak pierwsze pocałunki,
które tak dobrze pamięta stary świat...
I tak nastał koniec i nowy porządek.
Wszystkim nam przecież kogoś brak.
10 czerwca 2013
Ocalony przez Dąbrówkę Twardostój nie posiadał się z radości, że ujść z obławy mu się udało. A kiedy się na nim brunatny niedźwiedź usadził, to cały żywot stanął mu przed oczami. Wtenczas zrozumiał, że ma dość kawalerskiej swawoli, że wstyd to okrutny, ażeby go niewiasta z opresji raz za razem ratowała. Postanowił wrócić na zamek, ożenić się z Halszką i najdalej jak za rok doczekać się potomka. A tej dziewczynie, co w głuszy mieszka i dobra dla niego była zawsze po stokroć wynagrodzić. Na odchodne wycałował obie dłonie obiecując jej osobę zachować w szczególnej pamięci. Ona jednak w dobre chęci zbója nie bardzo wierzyła.
***
Za to zbójcerz mając na względzie pogoń, tortury i niechybną niewolę, zacisnął zęby i przez najgorszy chruśniak się przedzierał. Dopiero gdy zobaczył na horyzoncie zarysy zamczyska, poczuł ulgę. Nie mógł jednak przypuszczać, że w ślad za nim, z gałązki na gałązkę skacze leśne licho, które szło tak aż pod bastion okalający Miasteczko i weszło przez główną bramę. Wtedy właśnie znalazło się w okropnych dla siebie okolicznościach. Wpierw wpadło w tłum, który jak rzeka zaniósł cudaka na targ i wypluł między kupieckie stoły. Na ten widok pies garncarza ze strachu się urwał. Nieboże zaczęło uciekać ile sił w nogach. Przewróciło się na stragan z naczyniami. Zaczepiło babę z kołaczami. Potknęło się o nogę cyrulika i straciło równowagę. A kiedy samo upaść już miało, wywinęło się niczym wędrowny kuglarz, chwyciło mazidło na porost włosów i zbiegło między domy.
***
Zmachane i wystraszone licho przycupnęło przy koniach. Rozmazało się przy tym okropnie. Rozpaczało, że tak niefortunnie straciło mości księcia z oczu. Wiedziało jednak, że szukać go należy nie gdzie indziej jak na dworze. Umyśliło sobie wejść tam kuchennymi drzwiami. Obeszło więc przybudówki i zapukało do tej, gdzie dym w kominie ochoczo podskakiwał. Otworzyła jej okrągła i rumiana kucharka. Od razu chciała licho przepędzić. Jednak przeszkodziła jej jakaś taka podejrzanie wychudzona, która nie dość, że wpuściła nieszczęście do środka, to jeszcze własną strawę na dwie części podzieliła i ugościła. Spotkanie z leśnym lichem nic dobrego jednak dworskiej kuchni nie przyniosło. Na drugi dzień gruba dostała kolki, następnie niestrawności i nie zdążyła na czas do roboty. Z tej to przyczyny kuchmistrz stracił cierpliwość i kazał się jej wynosić. Szczupła za to awansowała i postanowiła dworskich dostojników skutecznie odchudzić.
***
Jak ja niecierpię tego rodzaju muzyki - myślał Twardostój przysłuchując się próbom do weseliska.
-A najgorsze jest to, że wpada w ucho! Już się szykował, już wkładał swój strój paradny i nerwy dawały o sobie znać.
*
Korzystając z zamieszania, a trzeba wam wiedzieć, że to były ostatnie przygotowania do książęcych zaślubin, licho umknęło na pokoje i tułało się po dworskich komnatach szukając ukochanego. Chcąc nie chcąc trafiło w centrum zamieszania, gdzie dworskie służki stroiły pannę młodą. Stały przed lustrem i jedna układała pukle w zmyślne sploty, a druga miała barwić przyszłej księżnej policzki. Ku zdziwieniu straszydła ucieszyły się, kiedy je zobaczyły. -W samą porę! – zapiszczała ta, co miała malować. Niespodziewanie wyrwała lichu zwinięte z targowiska mazidło i poczęła smarować nim twarz oblubienicy. -Będzie pani wyglądać jak królowa – szczebiotała dwórka. Halszka jednak cudu nie doczekała. Trwało chwilę, a na twarzy pojawiła się bujna jak u dzika szczecina. W jednej chwili krużganki przebiegł jeden pisk. – To jej wina! – wrzasnęła pokojowa i wskazała na licho. Upiorzycy nie trzeba było tego dwa razy powtarzać. Naraz wzięła nogi za pas, a wybiegając z komnaty, wpadła na białogłowę, która ślubną suknię niosła. Straszydło szamotało się przez chwilę uciekając w najdalsze zamkowe zakątki. Widząc zgromadzenie roztropnie zakryło twarz, ażeby nikt je nie rozpoznał, a oddech i krok zwolniło. Podeszło do księcia i grzecznie przyrzekało wszystko to, co mu czarodzieje kazali, na co młody książe pospołu lichu przysiągł przy świadkach. Tak oto książe leśne licho poślubił i swój los po kres dni wybrał.
Koniec
