Dzień

rozpoczął się

mlecznymi mgłami

rozlanymi na łąkach

i w dolinach rzek

wraz ze słońcem

pęczniał i dojrzewał

mieniąc się w jego blasku

i  chronił w cieniu drzew

by  spłynąć ku zachodzie

karminową poświatą w dół

ten jeden dzień

jak ludzkie życie

Przyjaciółka dziecięcych dni

Tyle czekania, 

byś w końcu przyszła.

W chłodny poranek,

szeleszczącym roztagnieniem

 pokryła się znajoma ścieżka.

Już było wiadomo, 

że jesteś tu.

W rozciągniętym swetrze, 

w butach młodocianych buntowników,

z kieszeniami pełnymi kasztanów.

I... tomikiem poezji 

spisanym rozanieleniem 

wędrownych ptaków. 

Nieoczywiste piękno

 Nie odmawiaj mi zachwytu 

nad samotną różą 

w barbarzyńskich świecie traw.

Daj mi ją podziwiać.

Ogród to piękno, 

które w pamięci trwa,

choć zmieniają się pory roku i dnia.

Nieustannie się przekształca.

Człowiek szukający,  

 o krok od tajemnicy,

do końca jej nie pojmie...

Ogród tajemnic - chatgpt.com 

O nieuchronności zdarzeń

Było deszczowo,

W końcu jednak pojawiło słońce.

Nic już jednak nie było tak samo.

Woda nasyciła ziemię wsiąkając w osuwiska.

A wezbrana fala zmyła wszelkie złudzenia

Zmieniło się dosłownie wszystko.

Czasem jedno zdarzenie

rozwiązuje problem,

niekiedy jest źródłem

innych.

Obraz Chat GPT

Mówią 3

Prawdziwy poeta codziennie płodzi choćby jeden wiersz.

 Już po mnie!

Nie dla mnie liryczne podwoje.

Gdzie mi tam?

Od polotu i finezji są inni.

Nie tworzę misternych konstrukcji.

Nie moja Sagrada Familia, czy Notre Dame...

Słowa grzęzną pod powieką w postaci łez.

Strzępków wspomnień,

zaniechanych promptów,

i niespełnionych nadziei.

Sypię głowę popiołem.

Zbrakło fachowców,

budowa  stoi.

Fragmenty zdobień Sagrada Familia

Pinterest

Haiku późnego lata

***

barwne refleksy

swobodnie kwitnie łąka

pod okiem słońca

***

wespół wiły się

razem do góry pięły

leśne jeżyny

***

chrust pod stopami

suchy szelest i trzaski

szukanie grzybów

***

zasnute niebo

 deszcz przenika horyzont

rozmywa płoty

***

* Obrazy chatgpt.com 

Strzyga II

 

         

Jakże skrzy niebiański zwierzyniec;

Płonie księżyc w kolumnadach drzew.

Wśród nich leśnej łąki dziedziniec

I stworzenie, które czuje zew.

Te oczy tak łagodne niegdyś,

Szukają światła w gęstej czerni.

Przeklęte dusze… Gdzie błądzą dziś?

 - Szczękę wypełnia wieniec cierni.

Nagle wyczuła ludzkie  siedliska;

Tam biły serca do pożarcia!

Jakoż ta luna w szpary się  wciska,

błyskają zęby w ceremonii zwarcia.

Trysnęła krew jak zdrój krynicy

Zachłannych pocałunków fale;

 Jak owoc wybornej winnicy,

Pochłonęła w łapczywym szale.

Wielbiąc zdobycz, nim w mękach skona,

Zanim owa na zawsze zaśnie.

A nad wszystkim czuwa ikona;

Kończy żer, gdy robi się jaśniej.

Słonecznym różowym zaciekiem,

spłyneły bezkresne amaranty.

„Przecież ja wciąż jestem człowiekiem...”

- Echo z wieży grało kuranty.