Zbyt wcześnie obudzeni,
ze zdumieniem
spoglądamy na podszewkę dnia
i wierzch nocy.
Mówią, że
powtarzalność nie zachwyca...
Niech sobie inni śpią.
Zwycięzcy
przypisują sobie władzę
nad czasem.
Zazdrośni o własne slowa
i buchające parą sny.
Udało im się złowić
niezamierzony uśmiech,
Oczy i ramiona drżą.
Jest tak zimno,
nie sposób się sobą utulić.
Wilgoć i brzask poranka
biorą rzekę w posiadanie.
Dryfujemy w dal.
Grafika AI
rym pod piórem
grają świerszcze
z kłosów chórem
z deszczu dreszczem
jak nurt rzeki
w liściach żyłki
drżą powieki
tańczą pyłki
słów drobiny
chmur przestrzenie
mkną w szczeliny
wprost w płomienie
(24 września 2011)
chwila ucieka
pluskała rzeka
szeptała łąka
czas się nie błąka
jak my - krok z mroku
i znów krok w mrok
z jaskini w światło
z jasności w świat
o miejscach dalekich
o ostrych kamieniach
o blasku i cieniach
rozmawiały rzeki
by odnaleźć sedno
szumiącej alkowy
i dzikiej dąbrowy
rozlały się w jedno
(15 czerwca 2013)
