Złote góry

 czas zwalnia

oddychamy wolniej

jak te góry spowite mgłą

łagodnie spływają

ku dolinom

otulone kaskadami drzew

 skrzącej rosy welonami

pastelowych snów

rozmarzonych spojrzeń

 mariażem nocy i dnia

RUCH PLANETY

 

od zawsze był czas

muzyka ciemności

w ciemności był punkt

 świetlana przybłęda

skręcona w spiralę

wpędzona w ruch

 by spotkać się tu

w rozwidleniu ulic

puls w szybach metra

nieznane twarze

mknie życia sen

 senne miraże

od zawsze był czas

muzyka ciemności

w ciemności był punkt

świetlana przybłęda

Gwiazdozbiory

w oddali nic

 tylko wiatr

gdziekolwiek spojrzeć

 naga noc

przystrojona 

w najcenniejsze klejnoty

 miliardy oczu 

spoglądają w górę

i w zachwycie płoną

Image via NASA

Przebudzenie

w nocy zbudziła mnie sowa

  nieznany odgłos

 jakaś obca mowa

najwyraźniej ptaszysko

siedziało na kominie

szydziło sobie z nas

 z naszych przyziemnych snów

kpiło z ludzkich wad

i dwónożnego wędrowania

drwiło z dachu nad głową

 co się zowie domem

  schronienie winno tulić się do nieba

a księżyc kłaniać się mu w pas

 pod nim powinien lśnić pejzaż zimowy

a nad nim lasy pełne gwiazd

gdy śmiała się z nas sowa

pohukując raz po raz

  w czeluści odeszły cienie 

ze świtem zadrżało słońce 

i koło zatoczył czas

W księżycową noc

 głowi się księżyc

nad chłopkskim polem

wzrok wbił w niebo sokole

uszy mitręży

spać już powinien

lecz spać nie może

dzień snem go zmoże

grzędą w dolinie

srebrny cyrulik

pomóc w zadumie

sobie nie umie

chmurę przytuli

policzy owce 

wychyli prędko

 rozlane mleko

zje słów manowce

miast słodko drzemać

stopnie zbuduje

noc defiluje

mroczna bohema

Otucha

Kiedy noc siłą złudzenia,

zasłoni świat chustą cienia

-spęta całunem zwątpienia...

-Zbudź się o mocy tworzenia!

*

-Mroku nie ma - to brak światła!

-Masz je piekłu wydrzeć z gardła! 

 -W lochu łez wskrzesić wizję ckliwą;

rozproszoną i lękliwą.

-Iskrę - w wewnętrznym zachwycie.

- Nadzieja ratuje życie.

Wilki i owce

W owych czasach owce 

rozumu nabrały.

Wcześniej rzadko stadnie

wspólnie rozmyślały,

 nic nie planowały...

Skutkiem zrozumienia

wilczego pragnienia

instynktu przemocy

pod osłoną nocy,

fortel  rozpoznały.

Maski pospadały!

Basior w potrzask złapany,

kluczył, ślady zacierał

i udawał ofiarę 

w swej agresji nad miarę.

 -Przecież to są szykany!

-Byłem atakowany!

-wytłumaczyć chciał wybieg.

-Wiem, zbłądziłem, jakkolwiek...

-Broniłem stada mego!

-Musiałem bronić swego!

Spuścił wilk łeb skruszony:

-Ja... pod złego namową...

-z pułapki chciał wyjść...z głową