Dzień

rozpoczął się

mlecznymi mgłami

rozlanymi na łąkach

i w dolinach rzek

wraz ze słońcem

pęczniał i dojrzewał

mieniąc się w jego blasku

i  chronił w cieniu drzew

by  spłynąć ku zachodzie

karminową poświatą w dół

ten jeden dzień

jak ludzkie życie

Przyjaciółka dziecięcych dni

Tyle czekania, 

byś w końcu przyszła.

W chłodny poranek,

szeleszczącym roztagnieniem

 pokryła się znajoma ścieżka.

Już było wiadomo, 

że jesteś tu.

W rozciągniętym swetrze, 

w butach młodocianych buntowników,

z kieszeniami pełnymi kasztanów.

I... tomikiem poezji 

spisanym rozanieleniem 

wędrownych ptaków. 

Nieoczywiste piękno

 Nie odmawiaj mi zachwytu 

nad samotną różą 

w barbarzyńskich świecie traw.

Daj mi ją podziwiać.

Ogród to piękno, 

które w pamięci trwa,

choć zmieniają się pory roku i dnia.

Nieustannie się przekształca.

Człowiek szukający,  

 o krok od tajemnicy,

do końca jej nie pojmie...

Ogród tajemnic - chatgpt.com 

O nieuchronności zdarzeń

Było deszczowo,

W końcu jednak pojawiło słońce.

Nic już jednak nie było tak samo.

Woda nasyciła ziemię wsiąkając w osuwiska.

A wezbrana fala zmyła wszelkie złudzenia

Zmieniło się dosłownie wszystko.

Czasem jedno zdarzenie

rozwiązuje problem,

niekiedy jest źródłem

innych.

Obraz Chat GPT

Mówią 3

Prawdziwy poeta codziennie płodzi choćby jeden wiersz.

 Już po mnie!

Nie dla mnie liryczne podwoje.

Gdzie mi tam?

Od polotu i finezji są inni.

Nie tworzę misternych konstrukcji.

Nie moja Sagrada Familia, czy Notre Dame...

Słowa grzęzną pod powieką w postaci łez.

Strzępków wspomnień,

zaniechanych promptów,

i niespełnionych nadziei.

Sypię głowę popiołem.

Zbrakło fachowców,

budowa  stoi.

Fragmenty zdobień Sagrada Familia

Pinterest

Haiku późnego lata

***

barwne refleksy

swobodnie kwitnie łąka

pod okiem słońca

***

wespół wiły się

razem do góry pięły

leśne jeżyny

***

chrust pod stopami

suchy szelest i trzaski

szukanie grzybów

***

zasnute niebo

 deszcz przenika horyzont

rozmywa płoty

***

* Obrazy chatgpt.com 

Strzyga II

 

         

Jakże skrzy niebiański zwierzyniec;

Płonie księżyc w kolumnadach drzew.

Wśród nich leśnej łąki dziedziniec

I stworzenie, które czuje zew.

Te oczy tak łagodne niegdyś,

Szukają światła w gęstej czerni.

Przeklęte dusze… Gdzie błądzą dziś?

 - Szczękę wypełnia wieniec cierni.

Nagle wyczuła ludzkie  siedliska;

Tam biły serca do pożarcia!

Jakoż ta luna w szpary się  wciska,

błyskają zęby w ceremonii zwarcia.

Trysnęła krew jak zdrój krynicy

Zachłannych pocałunków fale;

 Jak owoc wybornej winnicy,

Pochłonęła w łapczywym szale.

Wielbiąc zdobycz, nim w mękach skona,

Zanim owa na zawsze zaśnie.

A nad wszystkim czuwa ikona;

Kończy żer, gdy robi się jaśniej.

Słonecznym różowym zaciekiem,

spłyneły bezkresne amaranty.

„Przecież ja wciąż jestem człowiekiem...”

- Echo z wieży grało kuranty.

Strzyga

 

W zakamarkach puszczy istne dziwowiska;

 

Splątane korzenie, bluszcze, rozlewiska,

 

W zielonych rozłogach rozchodzi się śpiew:

 

to bagiennych furkadeł,  pieśń stuletnich drzew.

 

  

Brak światła zwabił strzygę do leśnych komnat;

 

W górze, czy w dole, szkarada bystra, lotna.

 

Już skronią rozchyla zawiązki widłaków,

 

Już oczy jej płoną szczebiotem pisklaków.

 

 

 

Lecz widmo niezdolne uciszyć łaknienia;

 

Wyschło źródełko, daremne kłów żądlenia.

 

Szczwana leśna bestia czuje wieczny chłód,

 

Nie będzie tu cicho – widziadło trawi głód.

Obraz ChatGPT

Oda do hulajnogi

 Kto zatrzymał w pośpiechu,

w środku trasy, no kto wie? 

Jaka była przyczyna, 

że zostawił w półsłowie?

Omdlałą od upałów

na brzegu trawnika.

Porzuconą jakby wpół drogi,

teraz leży i czeka...

A przystanek się dłuży...

Powój zdobywa mury,

słońce snuje się w niebie, 

przeciągają się chmury.

Sobótka

Przychodzisz,

z wyczekiwaniem zielnych kreacji,

bezgranicznych, niebotycznych migracji, 

drżeniem dzwonków traw...

Wabiona srebrnym obliczem księżyca,

 zapachem bzu, lip i akacji...

I nie wiadomo czy to skra ogniska,

czy to świetlik swą  latarnią błyska,

prowadząc krętą ścieżką w las

- odnaleźć tajemnicę kwiatu.

Zlęknione serce, jak ptak w sidłach, piersi uciska,

w pogoni za nieznanym, bezpowrotnie gubi siebie.

Obrazy Chat GPT

Skafander

 

Zbyt wcześnie obudzeni,

ze zdumieniem

spoglądamy na podszewkę dnia 

i wierzch nocy.

Mówią, że

powtarzalność nie zachwyca...

Niech sobie inni śpią.

Zwycięzcy

przypisują sobie władzę

nad czasem.

Zazdrośni o własne slowa

i buchające parą sny. 

Udało im się złowić

niezamierzony uśmiech,

Oczy i ramiona drżą.

Jest tak zimno, 

nie sposób się sobą utulić.

Wilgoć i brzask poranka 

 biorą rzekę w posiadanie.

Dryfujemy w dal.

Grafika AI

A licho wie IX

 Na jasne do tej pory niebo  wpłynęła nagle  armada chmur. Widać było jak gęstniały przesuwając się nad stuletnim lasem, zasłsaniając większą część nieba. Wraz z chmurami stężały wcześniej spokój majowego popołudnia zmieniał się w gorączkę i wyścig z czasem. Odruchowo ptaki cichły, a leśny zwierzyniec leciał i biegł do swoich siedlisk, gniazd  i nor. Ciemny granat olbrzymich błyskających od spodu chmur przesuwał zachodni wiatr w stronę pogórza. 

Zrazu lunęło. Na pola i lasy posypał się deszcz, później grad. Gałęzie drzew miotały się w rozpaczy i biły to w jedną, to w drugą stronę. A pioruny biły na oślep  pośród narastających fal.

Dąbrówka przeczuwając co się święci, nie opuszczała tego dnia swego domostwa nawet za płot. We wszelkich czynnościach gospodarczych towarzyszył jej niedźwiedzi chowaniec, który wabił się Misiek. Misiek patrzał bezkrytycznie na Dąbrówkę i podążał za nią krok w krok. Odkąd dziewczyna przygarnęła osieroconego niedźwiadka, minął już piąty rok. Wyrósł na potężne zwierzę, a rozmiar postury; w tym łapy zakończone pazurami i paszcza wypełniona ostrymi zębami, skutecznie studziły zapędy zarówno miejscowych, jak i przejezdnych. Wprawdzie obejście Dąbrówki powiększyło się od tamtego czasu o dojną kozę i stadko kaczek ochoczo pluskających się w powstałej  po deszczu kałuży, to Dąbrówka nadal mieszkała sama.

Głośny huk sprawił iż zerwała się z krzesła od zaczętej niedawno robótki i pobiegła wyjrzeć przez kraciaste okno. Piorun spadł na ruiny, gdzie od dłuższego czasu pomieszkiwał guślarz Sędziwuj.  Silne wyładowanie zatrząsło ziemią, a potężny grzmot rozniósł się po okolicy. I nagle tak prędko jak się burza zaczęła, tak też się skończyła

Właściwie to było już po burzy. Ubrała się tedy cieplej i udała w drogę ku górze, na którym bielały ruiny zamczyska, sprawdzić, co  z Sędziwojem.

Miejsce napawało ją trwogą. Pośrodku izby, którą guślarz zaadaptował dla swych potrzeb,  leżała pryzma znoszonych ubrań. Wokół znaki i symbole w nieznanej Dąbrówce mowie. System tajemnych znaków w żaden sposób nie zdradzał swego przeznaczenia, lecz wkrótce miała się dowiedzieć jaki był ich cel. Dziewczyna zrazu usłyszała szmer i przezornie ukryła się z Miśkiem do pustego kufra.

W pomieszczeniu rozniósł się śmiech jednego z trzech identycznych jegomości

- Nie wierzę! Ten stary łotr znów nas wykiwał. Jej  książęca mość nie będzie pocieszona!

- Ale Pankracy, toć on bawi się z nami w ten sposób nie od dziś!

- To koniec! - odparł trzeci. W trybie pilnym trzeba podać się do dymisji i  definitywnie zamknąć dział. 

-Uspokuj się Bonifacy - Department Bezpieczeństwa nie takie  tajemnice skrywa w archiwach.

- Serwacy no powiedzże coś!

- Trzeba się zastanowić i obmyśleć nowy plan.

 Pierwszy tajniak odsłonił podłogę na której wyrysowany  był pentakl.

- To magiczna brama! Prowadzi do innych światów - swierdził Serwacy. 

- Skoro nie możemy go sobie zjednać, ani w żaden soosób pojmać, to może nie pozwolimy mu chociaż wrócić!? - uśmiechnął się złowrogo.

- Ty to masz głowę nie od parady! - orzytaknął mu Bonifacy

I Serwacy zaczął żwawo ścierać swoim trzewikiem skreślone znaki z parkietu.

c.d.n.

Zdjęcia wygenerowane AI

Haiku wiosenne II

żywa świątynia 

 w swoje ramiona wzięła

sklepienie nieba

***

nieznany siewca 

zasiewa wolę życia

w żyznych ustroniach

***

uśpione ziarno

 ukryte wewnątrz ziemi 

urosło w siłę

***

przez skrzyżowanie

w poprzek jezdni szły gęsi

zwielokrotnione

***

na górskich grzbietach

 deszcz i słońca obręcze

  uwiły tęczę

Zdjęcia wygenerowane AI

Myślokształty

 I stała się wiosna. 

Olśniewająca z wnikliwą słońca przejrzystością, migotliwą nieśmiałością w koronach drzew. Z powietrzem przetkanym feerią barw i dotkliwą tęsknotą, która w głowie się nie mieści. Pojawiającą się to tu, to tam. I całkiem z zaskoczenia. Zlewającą się nagle w fantasmagorie, w obłoki i  zapachy z przeszłości. Płoni się, rumieni... Pełna drobnych zachwytów,  niezwyczajnych parasolkowatych kształtów oraz z zatroskaniem młodych rodziców. Pewnego ranka wybucha za oknem kaskadami wonnej drobnicy. Znienacka niedościgniona, bez ostrzeżenia rozkwita całymi bukietami bzu. Aż słodko jest w ustach. Od wzruszenia brak lub nadmiar jest słowa. I skrzą się wszędzie skrzydlate uniesienia. Drży powietrze od snu ciepłego popołudnia. Wypełnia się brzękiem rozbudzonych owadów sprytnie uczepionych tych  dni. Wydeptane ścieżki prężą się i odbiegają  ku rozsianej w zagłębieniach wodzie. Tam dwa brzegi łączą się na moście. Z  pluskiem wody spojrzenia podążają w dół.  Gdzie wiją się srebrzyście wysadzane kamieniami serpentyny rzek. A w oddali leśne skrawki. Kosmyki mchu obejmują zazdrośnie pnie zdrowych i powalonych drzew.  Porzucone przez burzę pokaleczone konary wyciągają ręce do chmur. Nagle wszystko staje się jasne. Zewsząd spełnienie. Zapach rządzy i trwogi. 

Szaleńcy! 

Już nikt nie zaprzeczy tej wiośnie. Wszędzie rozpięła wnyki i sidła pożądliwej zieleni. Zanosi się na deszcz...

                    

                    

A licho wie VIII

 I stała się rzecz niepojęta, bo kiedy licho w białym welonie, na ślubnym kobiercu dozgonną miłość młodemu księciu przysięgło, a potem prosto w usta Twardostoja ucałowało, buchnęło, huknęło i cały czar naraz prysł. Z łysawej szkarady zmieniło się w nadobną księżniczkę, która, trzeba przyznać nie tylko panu młodemu, ale i innym zebranym bardzo się spodobała. 

Tylko Halszka z daleka wszystkim się odgrażała, że jeszcze ją popamiętają. Niedoszła żona miała rację. Obrośnięta jak u dzika twarz z pewnością wystarczyła, zostaeić w pamięci ślad.

Za to pośród gości pojawiła się nagle nikomu nieznana starowinka. Rozsiadła się nieproszona wśród weselników i taką to historię im opowiedziała:

Za górami, za lasami była sobie raz księżniczka, która wszystkich swych adoratorów nagminnie zwodziła i bex niczego odprawiała. Straszliwie jej ta nieobyczajność rodziców martwiła i nikogo się ona nie słuchała: ni ojca, ni matki i ani żadnego na zamku dostojnika. Nikomu bowiem do siebie dojść nie pozwoliła, jedynie czasem leśnej babie, do której chodziła po zioła i zaklęcia. Jako, że nie w prawicy, a w zamawianiu i w eliksirach się lubowała i wyjścia z każdej opresji upatrywała. 

Jednakże owa leśna baba stara już była, choć ciągle jara. Baba nieco się wyprostowała i  wzorzystą chustkę drżącą ręką wygładziła. - Umysł bystry, acz  zmącony - ciągnęła dalej.  - Wzięła tedy wilczełyko  z jaskółczym zielem sobie pomyliła i zeń ową nieszczęsną polewkę uważyła... 

Jaskółcze ziele dobre na pypcie, za to wilczełyko paskudna trucizna - jakby kto tu z szanownie zgromadzonych nie wiedział.

Baba patrzy, a po spożyciu nalewki panna gaśnie i na podłogę się osuwa. 

 Żadne znane jej odtrudki nie działały. A trzeba wam wiedzieć, że tylko co jej przyszło na myśl, wnet wypróbowaława. W ostateczności doszło do niespodzianej transmutacji w leśne licho, do której Baba w akcie desperacji w załączniku zdjęcie klątwy dodała; "Kiedy licho na ślubnym kobiercu wreszcie stanie, do końca swych dni w ludzkiej postaci zostanie".

Po tej gawędzie, weselnicy zrozumiawszy jak wielkiej przemiany byli świadkami, świętowali nie dzień cały, ani nawet tydzień, lecz ze dwa tygodnie. Aż ich starszy książe Maksymilian - ojciec Twardostoja, kazał grzecznie wyprosić do domów. 

c.d.n.?

Dzień przed końcem świata

  

Ktoś miał lub umiał zbyt wiele,

inny mu tego pozazdrościł.

Kiedy trzeba było się ułożyć,

 wyzwał od głupców,

zapominając przy tym jak

porywczy potrafił być ktoś...

Na to pierwszy obraził się na Amen,

nie chciał już słuchać,

bo takie było jego prawo

 i miał wszystkiego serdecznie dość.

***

W zasadzie tego dnia było chłodno, 

to był wtorek lub czyjaś środa.

Słońce nie zdołało rozgrzać atmosfery,

 już niebo przeciął z hukiem samolot na pół.

Gdzieś zaśpiewał kos do porannej kawy,

a sierpówka zaniosła słomkę do gniazda. 

W oddali i z bliska zielenił się las. 

Formowały się arterie mrówczego miasta

i sąsiedzkie życie w przedogródkach.

Z cicha na drzewach  pękały pąki

i wodę na rzece głaskał wiatr...

A drobne kwiaty... 

Były jak pierwsze pocałunki,

które tak dobrze pamięta stary świat...

I tak nastał koniec i nowy porządek.

 Wszystkim nam przecież kogoś brak.