A licho wie IX

 Na jasne do tej pory niebo  wpłynęła nagle  armada chmur. Widać było jak gęstniały przesuwając się nad stuletnim lasem, zasłsaniając większą część nieba. Wraz z chmurami stężały wcześniej spokój majowego popołudnia zmieniał się w gorączkę i wyścig z czasem. Odruchowo ptaki cichły, a leśny zwierzyniec leciał i biegł do swoich siedlisk, gniazd  i nor. Ciemny granat olbrzymich błyskających od spodu chmur przesuwał zachodni wiatr w stronę pogórza. 

Zrazu lunęło. Na pola i lasy posypał się deszcz, później grad. Gałęzie drzew miotały się w rozpaczy i biły to w jedną, to w drugą stronę. A pioruny biły na oślep  pośród narastających fal.

Dąbrówka przeczuwając co się święci, nie opuszczała tego dnia swego domostwa nawet za płot. We wszelkich czynnościach gospodarczych towarzyszył jej niedźwiedzi chowaniec, który wabił się Misiek. Misiek patrzał bezkrytycznie na Dąbrówkę i podążał za nią krok w krok. Odkąd dziewczyna przygarnęła osieroconego niedźwiadka, minął już piąty rok. Wyrósł na potężne zwierzę, a rozmiar postury; w tym łapy zakończone pazurami i paszcza wypełniona ostrymi zębami, skutecznie studziły zapędy zarówno miejscowych, jak i przejezdnych. Wprawdzie obejście Dąbrówki powiększyło się od tamtego czasu o dojną kozę i stadko kaczek ochoczo pluskających się w powstałej  po deszczu kałuży, to Dąbrówka nadal mieszkała sama.

Głośny huk sprawił iż zerwała się z krzesła od zaczętej niedawno robótki i pobiegła wyjrzeć przez kraciaste okno. Piorun spadł na ruiny, gdzie od dłuższego czasu pomieszkiwał guślarz Sędziwuj.  Silne wyładowanie zatrząsło ziemią, a potężny grzmot rozniósł się po okolicy. I nagle tak prędko jak się burza zaczęła, tak też się skończyła

Właściwie to było już po burzy. Ubrała się tedy cieplej i udała w drogę ku górze, na którym bielały ruiny zamczyska, sprawdzić, co  z Sędziwojem.

Miejsce napawało ją trwogą. Pośrodku izby, którą guślarz zaadaptował dla swych potrzeb,  leżała pryzma znoszonych ubrań. Wokół znaki i symbole w nieznanej Dąbrówce mowie. System tajemnych znaków w żaden sposób nie zdradzał swego przeznaczenia, lecz wkrótce miała się dowiedzieć jaki był ich cel. Dziewczyna zrazu usłyszała szmer i przezornie ukryła się z Miśkiem do pustego kufra.

W pomieszczeniu rozniósł się śmiech jednego z trzech identycznych jegomości

- Nie wierzę! Ten stary łotr znów nas wykiwał. Jej  książęca mość nie będzie pocieszona!

- Ale Pankracy, toć on bawi się z nami w ten sposób nie od dziś!

- To koniec! - odparł trzeci. W trybie pilnym trzeba podać się do dymisji i  definitywnie zamknąć dział. 

-Uspokuj się Bonifacy - Department Bezpieczeństwa nie takie  tajemnice skrywa w archiwach.

- Serwacy no powiedzże coś!

- Trzeba się zastanowić i obmyśleć nowy plan.

 Pierwszy tajniak odsłonił podłogę na której wyrysowany  był pentakl.

- To magiczna brama! Prowadzi do innych światów - swierdził Serwacy. 

- Skoro nie możemy go sobie zjednać, ani w żaden soosób pojmać, to może nie pozwolimy mu chociaż wrócić!? - uśmiechnął się złowrogo.

- Ty to masz głowę nie od parady! - orzytaknął mu Bonifacy

I Serwacy zaczął żwawo ścierać swoim trzewikiem skreślone znaki z parkietu.

c.d.n.

Zdjęcia wygenerowane AI