Własciwie,
to nie wiadomo,
jak to sie wszystko zaczęło?
Żyjemy we wspomnieniach,
które czesto przypominane
stają się prawdą.
Może każdy nosi w sobie
odłamek wielkiego zwierciadła?
Bo w jaki inny sposob wytłumaczyć
bezzasadny smutek i żal?
Właściwie nie wiadomo skąd się
te okruchy w nas wzięly.
Zamiast leczyć, kaleczą,
zamiast puszczać do siebie
radosne zajączki,
odpływamy w niepamięć.
Kiedy nikt nie patrzy
pisarz szuka słów nie bez znaczenia.
Rzadko pasują całkiem surowe.
Częściej wygładza je i porządkuje
zmieniając pomysł w płynny wyrażeń ciąg.
Wówczas postacie wrastają w miejsca
i wątki wydarzeń,
dzięki nim dostają swoje atrybuty:
- wystawne życie, stroje, i pokoje;
- lub proste i podłe jak żebraczy kij;
- mało kiedy rozpaloną nad czołem aureolę;
- zaś wyrzutkom autor przypina łatkę.
Od teraz ciągnie się za nimi widmo potępienia.
Gdyż krzywda, wina i kara, jak mówią,
to ciąg przyczynowo - skutkowy.
Mechanizm poruszający niebo i ziemię
- w turbinach mieli się mąka na chleb.
Tako rzekł rozum:
...już wszystko stracone,
odeszło w niepamięć
i wyschło na wiór...
...ukryta w ziemi
nadmorska rafa,
akant w kamieniu,
zastygły w skale
kopalniany stwór...
...rycerz, królewny
najdroższy skarb,
ciszą zarosłe,
mgłami osnute,
schody na bal...
Odparło serce:
...wszystko co zimą
zaklęciem uśpione,
prawdziwa obudzi pieśń:
z przychylnym wiatrem,
roztopów pluskiem,
w słońcu płomieni
łagodny deszcz...
Przeważnie
jako ludzie
wysławiamy się odważnie:
raz żartem,
raz na poważanie.
Wciąż ważą się nasze ciosy i losy,
niekiedy trudno zapomnieć jest ich znaczenie.
Ponieważ ważne słowa ważą więcej,
zapadają głęboko w serce.
Tak jak ziarno ozime
w twardej ziemi bryle
śpi przez wieczną chwilę
czekając na nowe życie.
Z resztą nieważne...
Miłoch jak sobie tam chcesz - rzekł pewnego dnia Bździsław. -Zasiedziałeś się u Jagi w alkowie - to pewne. -My to rozumiemy, ale na nas przygoda czeka, wiesz przecie jak jest…
Tego dnia Miłoch stanął przed nie lada decyzją: ustatkować się i żyć w pięknej okolicy, przy dziewczynie, która go chciała – czy pójść z niepewną kompanią w góry, tam, gdzie los niewątpliwie czekał go marny.
I choć był to rycerz, a sam Onufry – władyka na Sobótce herb z jeleniem na rykowisku mu wybrał, to rozum miał nietęgi, nawet nie spostrzegł, że dziewce przykro było się z nim żegnać, że wcale tego nie chciała.
Bo gdyby chciała, to by mnie zatrzymała - wykoncypował sobie. Jaga z kolei, choć sprytniejsza, podobnie do niego myślała.
Odjechali więc w siną dal z otrzymaną od wiedźmy mapą i nadzieją, że odnajdą legendarną krainę elfów.
Nazajutrz wiedźma zebrała się w sobie i poszła do starszej siostry, która mieszkała na drugim końcu stuletniego boru. Idąc wypatrywała wielkiego billboardu ze złoconymi literami: „Wróżka Gawrycha prawdę ci powie. * Rzucanie i odczynianie uroków * Ziołolecznictwo * Symulator lotów na miotle * Lanie wosku * Lanie wody * Et cetera ”. Siostra miała dobrą passę i trzeba jej przyznać, smykałkę do interesów. Okolica huczała od plotek na jej własny temat, które prawdopodobnie sama preparowała. -”Reklama dźwignią handlu” – mawiała często. Szczęściem wieśniacy bali się jej jak ognia, a im bardziej się bali, tym bardziej jej potrzebowali.
Starsza siostra wypatrywała jej już od dobrej godziny. Obie czuły kiedy druga była w potrzebie. Przywoływały się za pomocą telepatii i rozmawiały. -Jagódko daleko jesteś? Zaraz ci otworzę - usłyszała wiedźma w głowie. Weszła na ganeczek i drzwi otworzyły się.
- Moja duszko, a co tobie? Czemu lico chmurne? Niech no ja dorwę tego gołowąsa! Przycisnęła do siebie szczuplutkie ciało jak jaka piastunka.
-Chłystek zakichany! Tfu! - Kasztanowe oczy Gawrychy nagle pojaśniały. -Moja znajoma podarowała mi całkiem udaną recepturę. Jak nic pasuje do sytuacji! Czarownica uśmiechnęła się z przekąsem i rozprawiała dalej. -Przepis jest znakomity. Dostałam od tej szeptuchy z mokradeł, znasz pewnie, co to pomorek pomogła mi z kurnika odegnać.
-Słuchaj, poklepała ją po ramieniu, nic a nic się nie martw. Urok już na jednym takim próbowałam, akurat w noc zaślubin to się niefortunnie zdarzyło, to on w te pędy do mnie, przyjechał na kobyłce na oklep, tak jak go mać powiła, i na kolanach prosił żebym go z niedoli wybawiła. -A ja bezczelnie, że medykamentu nie ma i nie tak prędko znowuż będzie. Składnik rzadki i nic na to nie poradzę - bezradnie rozłożyła ręce gestykulując. Na odchodne nastraszyłam, że może na drugi rok odczynienia uroku się spodziewać. Sam sołtys to był z Koziej Górki, daję słowo, a tak mi zalazł tedy za skórę, że się powstrzmać nie mogłam. Teraz już dobrze żyjem, ale wtedy to uch… - Mówię ci, znam się na tym! Ale Jaga jej nie słuchała, pokręciła tylko głową i dalej chlipała.
- Gawrysiu, nie trzeba – przez łzy rzekła. – Daj pokój, on nie dla mnie… I znów smutkiem zaszły jej oczy. A starszej siostrze serce fiknęło koziołka. – No jak sobie chcesz – skwitowała…
-Chodź, pokaże ci jakimi ziołami ogród obsadziłam. Poszły w ten czas za chałupę, a tam grządki na kształt ślimaka, umyślnie, wedle nowomody sadzone były, tak, by większość dnia w słonecznej kąpieli się pławiły.
c.d.n.
AI for freepic.com
nic się nie odzywać
nic nie reagować
wiedzą przecież lepiej
jak ma u nich być
siedzieć sobie cicho
na tej półce wspomnień
wzięty na pamiątkę
wprost z odległych stron
ze szczęśliwych nocy
zbyt gorących dni
świata odkrywaniem
przesiąknięty ił
wziąć go i przeczekać
czego tu się bać
prawdę czas wybroni
złudę zmieni w pył
co jest czego warte
o co trzeba dbać
kiedy życie mija
kamień będzie trwać
